آمدم ای شاه پناهم بده

خط امانی زگناهم بده

ای حرمت ملجاءدرماندگان

دورمران ازدروراهم بده

لایق وصل توكه من نیستم

اذن به یك لحظه نگاهم بده

لشكرشیطان به كمین من است

بی كسم ای شاه پناهم بده

درشب اول كه نهندم به قبر

نوربدان شام سیاهم بده

ای كه عطابخش همه عالمی

جمله ی حاجات مراهم بده

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/11/04 |

گفتم : "بدَوَم تا تو همه فاصله ها را "

تا زودتر از واقعه گویم گِله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی

در من اثرِ سخت ترین زلزله ها را

پُر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست

از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخی ِ "نه" گفتنمان را که چشیدیم

وقت است بنوشیم از این پس "بله ها" را

بگذار ببینیم بر این جغد ِ نشسته

یک بار ِ دگر پَر زدن ِ چلچله ها را

یک بار هم ای عشق ِ من از عقل میندیش

بگذار که دل حل بکند مسئله ها را

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/10/30 |

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به

که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را

تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری

که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گله از فراق یاران و جفای روزگاران

نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/09/27 |

خویش را تاویل کن نه اخبار را
مغز را بد گوی نه گلزار را

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای
شمه‌ای واگو از آنچ دیده‌ای

تیغ حلمت جان ما را چاک کرد
آب علمت خاک ما را پاک کرد

بازگو دانم که این اسرار هوست
زانک بی شمشیر کشتن کار اوست

باز گو ای باز عرش خوش‌شکار
تا چه دیدی این زمان از کردگار

چشم تو ادراک غیب آموخته
چشمهای حاضران بر دوخته

راز بگشا ای علی مرتضی
ای پس سؤ القضا حسن القضا

یا تو واگو آنچ عقلت یافتست
یا بگویم آنچ برمن تافتست

از تو بر من تافت چون داری نهان
می‌فشانی نور چون مه بی زبان

چون تو بابی آن مدینهٔ علم را
چون شعاعی آفتاب حلم را

باز باش ای باب بر جویای باب
تا رسد از تو قشور اندر لباب

باز باش ای باب رحمت تا ابد
بارگاه ما له کفوا احد

هر هوا و ذره‌ای خود منظریست
نا گشاده کی گود کانجا دریست

تا بنگشاید دری را دیدبان
در درون هرگز نجنبد این گمان

چون گشاده شد دری حیران شود
مرغ اومید و طمع پران شود

غافلی ناگه به ویران گنج یافت
سوی هر ویران از آن پس می‌شتافت

تا ز درویشی نیابی تو گهر
کی گهر جویی ز درویشی دگر

سالها گر ظن دود با پای خویش
نگذرد ز اشکاف بینیهای خویش

تا ببینی نایدت از غیب بو
غیر بینی هیچ می‌بینی بگو

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/08/16 |

وقتی گریبان عدم
با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را
پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را
در آسمانها می کشید

وقتی عطش طعم تو را
با اشکهایم می چشید

من عاشق چشمت شدم
نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن
دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا
از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم
شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و
عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو
نه آتشی و نه گِلی

چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی

من عاشق چشمت شدم
شاید کمی هم بیشتر

چیزی در آنسوی یقین
شاید کمی همکیش تر

آغاز و ختم ماجرا
لمس تماشای تو بود

دیگر فقط تصویر من
در مردمک های تو بود

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/08/02 |

آغاز من، تو بودی و پایان من تویی

 آرامش پس از طوفان من تویی

 حتی عجیب نیست، که در اوج شک وشطح

 زیباترین بهانه ایمان من تویی

 احساسهایی ازمتفاوت میان ماست

 آباد از توام من و، ویران من تویی

 آسان نبود گرد همه شهر گشتنم

 آنک، چه سخت یافتم :«انسان» من تویی

 پیداست من به شعله تو، زنده ام هنوز

 در سینه من، آتش پنهان من تویی

 هر صبح، با طلوع تو بیدار می شوم

 رمز طلسم بسته چشمان من تویی

 هر چند سر نوشت من و تو، دوگانگی است

 تنهای من! نهایت عرفان من تویی

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 90/02/21 |

آرام باش ،دنیا بی قرار توست

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 89/11/16 |

این كشته‏ى فتاده به هامون، حسین توست

وین صید دست و پا زده در خون، حسین توست

این نخل‏تر، كز آتش جان سوز تشنگى

دود از زمین رسانده به گردون، حسین توست

این ماهى فتاده به دریاى خون، كه هست

زخم از ستاره، بر تنش افزون، حسین توست

این غرقه‏ى محیط شهادت، كه روى دشت

از موج خون او شده گلگون، حسین توست

این خشك لب فتاده‏ى دور از لب فرات

كز خون او، زمین شده جیحون، حسین توست

این شاه كم سپاه، كه با خیل اشك و آه

خرگاه، زین جهان زده بیرون، حسین توست

این قالب تپان، كه چنین مانده بر زمین

شاه شهید ناشده مدفون حسین توست

چون روى در بقیع، به زهرا خطاب كرد

وحش زمین و مرغ هوا را، كباب كرد

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 89/09/25 |

همچو شیری است که از بیشه به دور افتاده

    همچو مردی که به پاهاش غرور افتاده


    شان قرآن زده از روی غرض میخواند

    این پسر کیست که این گونه رجز میخواند......

نوشته شده توسط یه بچه خوب در 89/09/21 |